YAMALI PANTOLONLU MUTLULUK
“Yağ satarım, bal satarım
Ustam ölmüş ben satarım…”
Bir ses yükselirdi sokaktan.
Ne hoparlör vardı ne ekran;
ama o ses, bütün mahalleyi oyuna çağırmaya yeterdi.
Bir halka olurduk.
Omuz omuza, göz göze…
Mendil sessizce bırakılır,
fark etmeyen koşmayı,
yakalayan dikkatli olmayı öğrenirdi.
O oyun bize sadece şarkı söylemeyi değil;
uyanık olmayı, çevreyi okumayı ve anı yakalamayı öğretirdi.
Bizim çocukluğumuzda sokak vardı.
Sadece oynanan bir yer değil,
aklın ve karakterin sınandığı bir mekândı.
Çelik çomak oynardık.
Oyun başlamadan önce
çomağın düşeceği yeri tahmin ederdik.
Vururken kolun açısı,
çomağın hızı,
mesafe hesabı…
Hepsi bir aradaydı.
Kimse bize fizik anlatmadı;
biz hareketi yaşayarak öğrendik.
Yanlış vuran kaybederdi ama
neden kaybettiğini de anlardı.
İp atlardık.
Sadece zıplamak değildi mesele.
Ritmi tutturmak,
ipin devrini okumak,
ayağın yerle temas süresini ayarlamak gerekiyordu.
Bir anlık dalgınlık,
oyundan düşmek demekti.
O yüzden ip atlarken
akıl da zıplardı,
beden de.
Saklambaçta
en büyük hüner hızlı koşmak değil,
doğru yere saklanmaktı.
Karanlıkta nefesini tutmayı,
ayak sesinden yön tayin etmeyi
orada öğrendik.
Bugün çocuklara “odaklan” diyorlar;
biz sessizliğin içinde odaklanmayı yaşadık.
Yedi kiremitte
yıkmak kadar
yeniden dizmek de önemliydi.
Takım olmayı,
birinin hatasını diğerinin kapatmasını
orada öğrendik.
Mahallenin ortasında
rüzgâr alan bir yer olurdu.
Uçurtmalar orada göğe yükselirdi.
İpi elimize aldığımızda
sadece kâğıdı değil,
hayali de taşırdık yukarı.
Uçurtma yükseldikçe
dünya büyürdü,
biz de.
Pantolonlarımız yamalıydı.
Dizleri yırtıktı çoğunun.
Ayakkabılarımız eskimişti;
belki yeni değildi ama
bizi hayata taşıyordu.
Sahip olduklarımız azdı;
ama huzurumuz çoktu.
Mutluluğumuz gösterişli değil,
gerçekti.
Kıyas yapmazdık.
Herkes birbirine yakındı.
Haset yoktu,
gösteriş yoktu.
O yüzden içimiz rahattı.
Ama asıl öğretmen mahalleydi.
Hangi evin önündeysek
o ev bizimdi.
Yanlış yaptığımızda uyarılır,
doğru yaptığımızda sahiplenilirdik.
Sokak bizi büyütürken
aklımızı da, ahlakımızı da
birlikte yoğururdu.
Şimdi çocuklar evlere kapalı.
Ekranlar var,
oyunlar var,
ama sokak yok.
Hesap makinesi var
ama mesafe duygusu yok.
Her şey var belki,
ama huzur eksik.
Bizim çocukluğumuz bir nostalji değil;
bir hayat eğitimiydi.
Diploması yoktu,
ama adam yetiştirirdi.
Belki bir gün,
bir ders kitabının altında küçük bir dipnot olur bu satırlar.
Belki bir öğretmen
“Bir zamanlar çocuklar sokakta büyürdü” diye başlar.
Ve belki bir çocuk,
ip atlarken ritmi tutturur,
çomağı vururken mesafeyi hesaplar.
İşte o zaman,
yamalı pantolonlu mutluluk
bir yerlerde yeniden hatırlanır.
Ali Ulusan
Teknik Öğretmen, Tasarımcı, Üretici