KİFAYETSİZLİK
28 AĞUSTOS 2026
“Kifayetsizlik, küçük insanların kendini büyük gösterme çabasıdır.”
Kifayetsizlik, insanın eksikliğini kelimelerle telafi etme çabasıdır.
İnsan, ürettiği değerle yükselemediğinde kelimeleri yükseltmeye başlar. Böylece kelimeler gerçeği anlatan araçlar olmaktan çıkar, gerçeği örten maskelere dönüşür.
Bugün yalnızca eşyaların değil, kelimelerin de içi boşaltılıyor. Küçük olan büyük, sıradan olan seçkin, yetersiz olan yeterli görünmek istiyor. Bir isim değişiyor, bir tabela büyüyor; fakat gerçeğin kendisi değişmiyor.
Oysa bir kelimenin değeri, ona yüklenen gösterişten değil, temsil ettiği gerçekten gelir.
Gerçek değer kendini ilan etmek zorunda değildir. Çünkü değer; isimden, unvandan veya görüntüden değil, emekten, üretimden ve ortaya konulan eserden doğar.
İnsan yaptığı işle konuştuğunda, kendisini anlatmasına gerek kalmaz. Eser, sahibinin en dürüst tanımıdır.
Belki de insanın en büyük yanılgısı, eksikliğini kabul etmek yerine onu görüntüyle tamamlamaya çalışmasıdır. Çünkü insan, kendisiyle yüzleşmek yerine kendisine yeni isimler vermeye başladığında, kelimeler büyürken anlam küçülür.
Oysa küçük olmak ayıp değildir. Mütevazı olmak da eksiklik değildir.
Asıl mesele, olduğundan küçük veya büyük görünmek değil; olduğun gibi olup, olduğun kadar değer üretebilmektir.
Zaman, tabelalara değil emeğe; unvanlara değil eserlere; gösterişe değil gerçeğe bakar.
Çünkü gerçek büyüklük, kendisini büyütmeye çalışmaz.
Üretmeyen topluluklar tüketir; tüketen topluluklar tükenir.
Ali Ulusan – Teknik Öğretmen, Tasarımcı, Üretici