HEVESLİLER ŞÜPHELİDİR, İLTİFATLAR GEÇİCİDİR
04-02-2026
Liyakatlı insan hevesli olmaz. Çünkü liyakat, bir isteğin değil, taşınan sorumluluğun sonucudur. Sorumluluk taşıyan insanın tavrı ağırlaşır; sözü azalır, hareketi ölçülü olur. Böyle bir insan başını kaldırıp boş konuşmaz, kendini anlatmaya çalışmaz. Yaptığı iş, söylediği sözden önce gelir.
İdareciliğin ve yöneticiliğin ne anlama geldiğini gerçekten kavrayan kişiler, bu makamların sadece yetki değil aynı zamanda adalet yükü olduğunu bilir. Alınan her kararın bir karşılığı, verilen her hükmün bir vebali vardır. Bu vebali omuzlarında hisseden insan, makamın cazibesinden çok sorumluluğun ağırlığını görür. İşte bu yüzden, adaletten şaşma korkusu taşıyanlar bu görevlere kendi istekleriyle mesafeli durur.
Bu insanlar propaganda yapmaz. Kendilerini parlatmaya çalışmaz, çevrelerinde bir alkış halkası oluşturma gayreti içine girmez. Çünkü bilirler ki sorumluluk, gösterişle değil sessizlikle taşınır. Böyle insanların etrafında çıkar grupları oluşmaz; koyu savunucular, koşulsuz destekçiler, her sözü alkışlayanlar görülmez. Sessizlik, onların en doğal çevresidir.
Buna karşılık, aşırı heves gösterenlerin etrafı genellikle kalabalıktır. Sürekli konuşanlar, sürekli övenler, her şartta haklı çıkaranlar hep bu hevesin çevresinde toplanır. Bu kalabalık, hizmetten çok beklentiyle beslenir. İltifatlar samimiyetten değil, hesaptan doğar. Hedefe ulaşılana kadar süren bu yakınlık, hedef gerçekleştiğinde sessizce dağılır.
İş hayatında da idarecilikte de tablo değişmez. Sorumluluk taşıyabilecek olan insan önce tereddüt eder; “Bu yükün altından kalkabilir miyim?” diye sorar. Hesabı olan insan ise tereddüt etmez, isteğini yüksek sesle dile getirir. Biri vicdanla tartar, diğeri imkânı hesaplar.
Bu nedenle gerçek liyakat sahipleri çoğu zaman bir işe aday olmaz. Adaylık talep edilmez; sorumluluk, uygun görülenin omuzlarına bırakılır. Heves, liyakatin önüne geçtiğinde ise makamlar değer kazanmaz, aksine yıpranır.
İdarecilik bir ödül değildir. Bir kazanım hiç değildir. O, ancak emanet olarak anlam bulur. Emanet ise onu isteyenlere değil, onu taşıyabilecek olgunluğa sahip olanlara yakışır.
Heves geçicidir, iltifat geçicidir. Geriye kalan yalnızca niyettir. Niyet sağlam değilse, ne makam kalıcı olur ne de iz.
Ali Ulusan
Teknik Öğretmen – Tasarımcı – Üretici