BÜYÜK KÖTÜLÜKLER İYİLİK MASKESİ ARKASINA SAKLANARAK YAPILIR
Büyük kötülükler, büyük iyiliklerin maskesi arkasına saklanılarak yapılır.
Çünkü açık kötülük kendini ele verir; direnç doğurur, karşı duruş üretir.
Oysa “iyilik” iddiası kutsandığında, artık sorgulanmaz hâle gelir.
Ve sorgulanmayan her güç, zamanla zulme dönüşür.
Tarih boyunca insanlığa en ağır bedelleri ödeten yıkımlar, kötülük adına değil;
adalet, özgürlük, hukuk, güvenlik ve insanlık söylemleriyle yapılmıştır.
Bu kavramlar, anlamlarından koparıldığında birer etikete dönüşür.
Etiketlenen iyilik, gerçeği değil; gücü korur.
Devletler en büyük baskıları “devletin bekası” adına kurmuştur.
Savaşlar “barış getirmek” için başlatılmıştır.
Hukuksuzluklar “hukuku korumak” gerekçesiyle meşrulaştırılmıştır.
Özgürlükler, özgürlük söylemi altında kısıtlanmıştır.
Çünkü iyilik kisvesi, kötülüğün en güvenli sığınağıdır.
Gerçek iyilik, yüksek sesle kendini ilan etmez.
Gerçek adalet, sürekli alkış istemez.
Gerçek hukuk, güce göre eğilip bükülmez.
Gerçek özgürlük ise bireyi değil, önce vicdanı serbest bırakır.
İyilik adına konuşan her yapı, eğer denetlenemiyorsa;
adalet adına karar veren her mekanizma, eğer hesap vermiyorsa;
hukuk adına hükmeden her güç, eğer vicdanla sınanmıyorsa
orada artık iyilik yoktur — yalnızca kutsanmış bir güç vardır.
En tehlikeli kötülük, kendini “iyi” sanan kötülüktür.
Çünkü bu kötülük, yaptığı yıkımı fark etmez.
Kendini ahlaklı zanneder, kendini haklı görür ve kendini vazgeçilmez sayar.
İşte tam da bu noktada insanı, toplumu ve devleti çürütmeye başlar.
Bir toplum, iyilik söylemini sorgulayamıyorsa köleleşir.
Bir devlet, iyiliği tekeline alıyorsa zalimleşir.
Bir birey, “iyi taraf”ta olduğunu sanıp aklını askıya alıyorsa
kötülüğün gönüllü taşıyıcısına dönüşür.
Bu yüzden asıl mesele kötülükle savaşmak değil,
iyiliği sorgulama cesaretini kaybetmemektir.
Çünkü iyilik, denetlenmediğinde maske olur.
Maske düştüğünde ise geriye sadece yıkım kalır.
Ali Ulusan
Teknik Öğretmen – Tasarımcı – Üretici